1. George Maes bij zijn zelfgebouwd onderkomen voor pelgrims
2. Kinderen Harlaar zetten het kampement op voor de nacht "en famille" bij Huy
3. In de muziektent van Andenne
4. Een ongewone slaapplek voor de nacht; gastvrij en spontaan ontvangen op het jacht van
Mike en Alison uit Engeland
We hebben de volgende rustdag in de mooie Belgische stad Namen.
Maastricht - Vise - Luik -Tihange/Huy - Andenne - Namen. Van druilerig en fris naar zonnig en aangenaam warm. In Luik onze eerste refugio ervaring: ene George Maes (captain John) ontvangt pelgrims en kookt zelfs een heerlijk maal voor je. En uiteraard vergezeld door de nodige (zelf gestookte) alcohol. Het bourgondische Belgie smaakte ons goed.
Daarna kwamen onze kinderen ons opzoeken. Luid toeterend reden ze ons achterop. Heerlijk om ze weer even in de armen te kunnen sluiten. Ze namen onze bagage voor de laatste 8 kilometer, zetten onze tent op en liepen de volgende dag mee. Tijd om even bij te praten. Ze ervoeren iets van het lopen met minder mooi weer en het onbekende van: waar slaap ik en wat eet ik? En dat is hier nog vrij simpel. Maandagavond reden zij door naar de Zuid-Franse kust en wij sliepen bij een dame van 77 jaar die haar huis vrij openstelt voor pelgrims.
Gisteren van Andenne naar Namen... en daar bood een Engels echtpaar - Mike en Alison - ons spontaan een slaapplaats aan op hun luxe 14 meter lange jacht, toen we in het VVVkantoor naar een camping of eenvoudige slaapplaats vroegen. Wat een gastvrijheid en lieve mensen. We vallen van de ene verbazing in de andere. Onze schelp en wheely zijn zo vaak reden om contact te maken!!
Morgen door naar Dinant en overmorgen richting Franse grens. Het blessureleed lijkt bijna geleden.
